Home / Nieuws / Schiphol en stakingen.

Schiphol en stakingen.

Verzuim en schadelast

 

Wij mensen hebben de gewoonte om complexe vraagstukken te verkleinen tot hapklare brokken. Het is alsof je een mooi glas in je handen hebt en je afvraagt hoe hebben ze dat toch zo mooi gemaakt? En vervolgens gooi je het op de grond in duizend scherven, om te kijken waar het geheim zit..

De kleine scherfjes lijken overzichtelijk. Maar probeer er maar eens een mooi glas van te maken.

Het klein maken tot hapklare brokken is een beproefde methode om het zicht op het totaal te ontnemen. Sterker, hoe meer brokjes je hebt, des te verder ben je verwijderd van het origineel. En zo worden essentiële vragen over het origineel niet meer gesteld.

Zo is de impact van het bedrijf Schiphol en haar vliegbewegingen teruggebracht tot de vraag: mag Schiphol wel of niet groeien en op welk tempo?

Niemand stelt meer de vraag: waarom is Schiphol überhaupt zo groot en waarom kan het niet kleiner?

Deze vraag, als hij gesteld wordt, wordt beantwoord met het altijd goed klinkende: dat kost zoveel banen, dan kunnen we ons niet veroorloven. Lijkt me logisch: er zullen dan minder banen bijkomen. Maar we hebben al zo weinig werklozen! Daarom hebben we de Polen en de Bulgaren nodig!

Nu ook de staat 10% aandelen in KLM heeft gekocht, weten we al dat Schiphol niet kleiner gaat worden. En dus is de vraag versimpeld: hoe mag Schiphol groeien? Zolang het om deze vraag gaat, zal het dus wel doorgaan. Hoeveel hinder wij ook ondervinden.

Hetzelfde mechanisme zien we terug bij wegen. De vraag is niet: waarom rijden wij zoveel en kan dat niet minder anno 2019 met al die technologie? Nee, er staan meer files dus moeten er meer wegen bij. Anders kost ‘t banen en geld. Maar er zijn helemaal geen chauffeurs meer!

In het onderwijs lijkt het ook zo simpel: we ervaren werkdruk, dus moet er geld bij. Neem van mij aan: hoeveel  geld er ook bij komt, die ervaren werkdruk wordt niet minder. Laat ik ook voorop stellen: het basisonderwijs, ja daar is werkdruk. Verder nergens.

Sorry, ik liet me even gaan. Natuurlijk is het erg druk in het onderwijs. Wordt al 30 jaar geroepen. Een vast recept voor meer geld. De toch al riante cao zal nog beter worden. Nee, die vakanties gaan er niet af. Het geld zal door de vastgoed geïnteresseerde bestuurders worden belegd. De regelgeving en de administratie zal nog hoger worden. Want meer geld betekent altijd meer regels. Want anders zien we niet waar ‘t heen gaat. Hoe meer geld naar decentraal gaat, des te meer regels worden er gemaakt. Dat heet: ingebouwd wantrouwen.

De echte vraag in het onderwijs is al heel ver weg. Soms wordt ie gesteld. De vraag is namelijk: wat willen we onderwijzen en wat is dan het resultaat? Om de zoveel jaar wordt er een nieuw model gelanceerd, maar dat zijn slechts een paar scherfjes die aan elkaar gezet worden.  Die cruciale vraag hebben we namelijk snel stukgegooid , en de hapklare brokken noemen we  lumpsum of werkdruk. Er is heel veel geld te halen in het onderwijs. Management, kwaliteit van leraarschap, ziekteverzuim, vervangingsfonds, doorstroom, uitstroom, vergadercultuur, allemaal brokjes waar de werkdruk lobby niet over praat. Want er moet immers geld bij!

Nu is het wel zo, dat er in Europa (en in Nederland) minder geld naar het onderwijs gaat dan 5 jaar geleden. Stom, niet vanwege de werkdruk, maar  voor onze gezondheid! We weten dat onderwijs de sleutel is naar gezondheid. Beter opgeleid, leef je gewoon langer en langer gezond!  En gezondheid willen we allemaal. Onze gezondheidszorg is prima, we zeggen dat de vermijdbare sterfte hier heel laag is! Dat komt natuurlijk ook  omdat we zo dicht op elkaar wonen (wie merkt er nog dat ‘t Slotervaart ziekenhuis verdwenen is?).

Ja, nu gaat het ergens over: de dood! Vermijdbare sterfte wil zeggen sterfte waar we wat aan kunnen doen, zowel preventief als curatief.

En dan kom ik toch op Schiphol en de wegen in Nederland. Kan het zo zijn dat we, ondanks de rijkdom en ons ongeëvenaard vermogen om onszelf en onze dozen te verplaatsen (kampioen in transport!), we toch zeker niet het langst leven in Europa omdat het hier zo vol is, we Schiphol hebben en heel veel auto’s, waardoor we toch sterven aan fijnstof en geluidstress? Of is het (ook?)  omdat we te weinig onderwijzen, en we dus minder lang en minder lang gezond leven. .

 Is dit de nog onbekende vermijdbare sterfte? Kunnen we beter?

Door: Pieter de Jongh

bedrijfsartsen

Maakt gezond werken mogelijk… nu én in de toekomst!